Nowości w imporcie skanowanych nut

Na czystych, komputerowo składanych stronach analiza strony czasem wahała się między dwoma niemal identycznymi obrysami tego samego systemu, a podzielona pewność sprawiała, że system nie został rozpoznany. Bardzo słaby pięcioliniowy układ, znajdujący się tuż poniżej progu wykrywania, mógł zostać pominięty w ten sam sposób. W naszym zestawie testowym zeskanowanych stron odsetek wykrytych systemów wzrasta z 96.1% do 99.1%, a najbardziej zyskują partie jednowierszowe (z 90.6% do 97.8%).

Zapis zawierający tylko proste symbole akordów (C, F, G) jest teraz odczytywany również jako akordy, zamiast traktować je jak śpiewany tekst.

Strona, na której głosy są oznaczone jako Soprano, Alto, Tenor i Bass, jest teraz rozpoznawana jako partytura chóralna, więc import nie zatrzymuje się już, aby poprosić o potwierdzenie trzech niższych głosów.

Fotografowanie monitora lub tabletu dodaje na stronie drobną siatkę pikseli, która wcześniej zasłaniała pięciolinie. Import teraz potrafi ją pominąć.

Strony z przebijającym drukiem, zduplikowanymi wykryciami, zmieniającym się układem lub krótszym aneksem zachowują teraz wszystkie swoje systemy. Błędny odczyt nie może już dodać setek pustych taktów, a przycięte fragmenty nie są już odwracane do góry nogami.

Klucze i cyfrowanie basu pojawiają się tylko na tych pięcioliniach, których dotyczą, takty przedtaktowe są numerowane jak w druku, pauzy wielotaktowe i linie trylu są eksportowane jako prawidłowy MusicXML, a krzyżujące się między pięcioliniami głosy fortepianowe pozostają na właściwej pięciolinii.

Oznaczenia takie jak „1 Verse” czy „Level 2” nie są już pomijane, a przypadkowe litery nie są już zamieniane w oznaczenie próby.

Obsługiwane są skróty nazw chórów, „Violin II”, japońskie etykiety i nazwy sekcji w ramkach, przypadkowe glify nie są już traktowane jako nazwa partii, a instrumenty potwierdzone przed importem są zawsze stosowane.

Akordy nad taktami zawierającymi wyłącznie pauzy są zachowywane, akordy podzielone między dwa pola tekstowe lub zapisane z alteracją po stopniu (G7⁵⁻) są odczytywane, a rząd samych akordów nie jest już śpiewany jako tekst.

Wiersze praw autorskich, stemple, etykiety sekcji, określenia nastroju, wskazówki narracyjne i nagłówki stron nie trafiają już do pól tytułu i kompozytora. Japońskie informacje o autorach są odczytywane wraz z etykietą roli, a tytuł nigdy nie jest powielany.

Sylaby pozostają przy swoich nutach i w swoim takcie, pierwsza i ostatnia sylaba wersu są zachowywane, numery zwrotek i sticking perkusyjny nie są śpiewane, a tekst zapisany między dwiema pięcioliniami chóru trafia do właściwej.

Oznaczenie przycięte u góry strony, zapisane w środku zdania lub przyklejone do litery próbnej jest teraz odczytywane. Względne określenia, takie jak rit. lub accel., nie wyznaczają już samodzielnie tempa.

Równania metronomiczne i określenia tempa, takie jak „poco allegro”, pozostają teraz na swoim miejscu.

Oznaczenia kompozytora i autora tekstu po polsku i hiszpańsku, zawinięte do dwóch wierszy, podzielone między pola tekstowe lub zapisane krojem muzycznym, są teraz rozpoznawane.

Jeśli zamkniesz ekran przeglądu lub utracisz kartę, import nie będzie już czekał bez końca: po dobie będzie kontynuowany z wykrytym tytułem i instrumentami, a partytura trafi do Twojej biblioteki.

W niektórych partyturach fortepianowych drugi głos dziedziczył pięciolinię po poprzednim, przez co nuty prawej ręki były zapisywane na pięciolinii basowej.

Gęste systemy kontynuowane z poprzedniego wiersza nie gubią już nut, głos łączący systemy triolowe i zwykłe nie zamienia się już w połowie na ukośniki rytmiczne, a łuki i artykulacje umieszczone przy dwudźwięku pozostają na akordzie.

Rozpoznawanie tekstu obsługuje teraz języki: wietnamski, tajski, arabski, perski, urdu, hindi, marathi, nepalski, bengalski, tamilski, telugu i kannada, a także 24 kolejne języki zapisywane alfabetem łacińskim, takie jak czeski, węgierski, chorwacki i litewski. Zachowywane są też wyrazy z akcentami i znakami diakrytycznymi, zamiast odrzucania ich jako nieczytelnych, a osadzony w pliku PDF tekst hebrajski nie jest już pomijany.

Samo „Horn” jest teraz rozpoznawane jako waltornia zamiast rożka angielskiego, „Alto” i „Tenor” w partii bandowej jako saksofony, basy w brass bandzie jako tuba, a błędnie odczytany klucz perkusyjny w partii o określonej wysokości dźwięku jest korygowany. Linia wokalna wchodząca po fortepianowym wstępie jest rozpoznawana jako głos, a nie drugi fortepian. W chińskich partyturach etykiety 詞 i 曲 przypisują nazwy odpowiednio autorowi tekstu i kompozytorowi, a dwujęzyczne teksty zachowują wszystkie zwrotki. Zmiana instrumentu partii perkusyjnej na etapie sprawdzania zachowuje zestaw perkusyjny.

Gdy sfotografujesz otwartą książkę, import odczyta lewą i prawą stronę po kolei, zamiast jako jedną szeroką stronę.

Rozpoznawane są symbole akordów zapisane nazwami solmizacyjnymi, rozszerzenia ułożone piętrowo nad akordem ("sus4" pod "A7(6)") są ponownie do niego dołączane, a krzyżyki i bemole zapisane krojem nutowym w cyfrowym pliku PDF są odczytywane zamiast pomijane. Symbole akordów wykryte przez rozpoznawanie tekstu są importowane jako zapis akordowy, a nie odrzucane.

Numery stron i katalogowe nie przesuwają już numeracji taktów, wiersze „Words and Music by” oraz samo „by” nie trafiają już do pola kompozytora ani podtytułu, wyrównane do lewej nagłówki części są przypisywane do tytułu części, ujęte w ramkę numery prób pozostają zachowane, a tekst ekspresyjny nad lub pod pięciolinią jest importowany jako oznaczenie wykonawcze zamiast jako opis autorstwa.

Przywróciliśmy pierwsze zwrotki i sylaby drugiej zwrotki znajdujące się blisko sąsiedniego systemu, linia tekstu nie rozprasza się już między oba systemy wielkiej pięciolinii, a stopki z informacją o prawach autorskich, końcowe informacje o autorach, określenia tempa, didaskalia i przypadkowe glify czcionki muzycznej nie trafiają już do tekstu pieśni.

Nazwy partii drukowane na marginesie lub w nagłówku są teraz częściej przypisywane do właściwego instrumentu w partyturach organowych, chóralnych, perkusyjnych i dętych; uwzględniane są też skróty, liczba mnoga i liczebniki porządkowe ("1. i 2. rogi w F"), a także nazwy po japońsku i w innych językach. Oznaczenia dynamiki, oznaczenia metronomu i sylaby tekstu obok pięciolinii nie są już błędnie rozpoznawane jako nazwa partii. Instrumenty transponujące są eksportowane wraz ze swoją transpozycją, dzięki czemu brzmią w stroju koncertowym.

Przedtakt jest przenoszony do wszystkich głosów zamiast być tworzony z pojedynczego skróconego taktu, drukowane liczby pauz wielotaktowych są odczytywane jako takie, takty przepełnione o jedną wartość rytmiczną są korygowane na podstawie kolejnego najlepszego dopasowania modelu, a nuty bez określonej wartości rytmicznej dziedziczą bieżącą zamiast znikać. Nieparzyste łuki wartościowe i tremola ani główki nut, których edytor nie mógł wczytać, nie powodują już niepowodzenia całego importu.