Dziennik zmian

Właśnie go czytasz. Wszystko, co do Ciebie trafia — od nowych funkcji po drobniejsze poprawki — jest tutaj wymienione w Twoim języku, z odnośnikiem do centrum pomocy, jeśli dana strona istnieje. Znajdziesz go w sekcji Aktualizacje produktu w menu witryny: flat.io/dziennik-zmian, flat.io/edu/dziennik-zmian i opuscan.com/omr/dziennik-zmian.

Artykulacje, ozdobniki i dynamika pokazują swój skrót obok tytułu, gdy są otwarte. Przy pierwszym użyciu jednej z tych kategorii pojawia się podpowiedź wyjaśniająca, że naciśnięcie cyfry po skrócie wybiera element z danej kategorii.

Od czasu wprowadzenia trybu pętli dodanie punktu synchronizacji przy wstrzymanym odtwarzaniu umieszczało go w miejscu rozpoczęcia odtwarzania, a nie tam, gdzie je wstrzymano. Teraz znów trafia w miejsce wstrzymania, tak jak wcześniej.

Każdy plik MusicXML tworzony przez Flat ma teraz format MusicXML 4.0, niezależnie od wersji pliku, z której został zaimportowany.

• Znaczniki swingu są eksportowane. MusicXML 4.0 pozwala zapisać odtwarzanie swingowe, więc partytura ze swingiem zachowuje teraz znacznik swingu (lub jawny znacznik straight) po przeniesieniu do innych aplikacji. Flat już wcześniej odczytywał go podczas importu; teraz także go zapisuje.
• Eksport tabulatury jest poprawny. W strojach strun brakowało wymaganego atrybutu, przez co każdy eksport tabulatury nie przechodził ścisłej walidacji. Teraz przechodzi ją poprawnie.
• Każdy eksport jest sprawdzany względem DTD MusicXML 4.0, w tym skompresowane pliki .mxl, a błędy walidacji są zgłaszane zamiast skutkować po cichu wysłaniem nieprawidłowego pliku.

Aplikacje, które odczytują tylko MusicXML 3.1, otwierają pliki 4.0 tak jak wcześniej; jedyną nowością jest dla nich znacznik swingu.

Na czystych, komputerowo składanych stronach analiza strony czasem wahała się między dwoma niemal identycznymi obrysami tego samego systemu, a podzielona pewność sprawiała, że system nie został rozpoznany. Bardzo słaby pięcioliniowy układ, znajdujący się tuż poniżej progu wykrywania, mógł zostać pominięty w ten sam sposób. W naszym zestawie testowym zeskanowanych stron odsetek wykrytych systemów wzrasta z 96.1% do 99.1%, a najbardziej zyskują partie jednowierszowe (z 90.6% do 97.8%).

Zapis zawierający tylko proste symbole akordów (C, F, G) jest teraz odczytywany również jako akordy, zamiast traktować je jak śpiewany tekst.

Strona, na której głosy są oznaczone jako Soprano, Alto, Tenor i Bass, jest teraz rozpoznawana jako partytura chóralna, więc import nie zatrzymuje się już, aby poprosić o potwierdzenie trzech niższych głosów.

Fotografowanie monitora lub tabletu dodaje na stronie drobną siatkę pikseli, która wcześniej zasłaniała pięciolinie. Import teraz potrafi ją pominąć.

Strony z przebijającym drukiem, zduplikowanymi wykryciami, zmieniającym się układem lub krótszym aneksem zachowują teraz wszystkie swoje systemy. Błędny odczyt nie może już dodać setek pustych taktów, a przycięte fragmenty nie są już odwracane do góry nogami.

Klucze i cyfrowanie basu pojawiają się tylko na tych pięcioliniach, których dotyczą, takty przedtaktowe są numerowane jak w druku, pauzy wielotaktowe i linie trylu są eksportowane jako prawidłowy MusicXML, a krzyżujące się między pięcioliniami głosy fortepianowe pozostają na właściwej pięciolinii.

Oznaczenia takie jak „1 Verse” czy „Level 2” nie są już pomijane, a przypadkowe litery nie są już zamieniane w oznaczenie próby.

Obsługiwane są skróty nazw chórów, „Violin II”, japońskie etykiety i nazwy sekcji w ramkach, przypadkowe glify nie są już traktowane jako nazwa partii, a instrumenty potwierdzone przed importem są zawsze stosowane.

Akordy nad taktami zawierającymi wyłącznie pauzy są zachowywane, akordy podzielone między dwa pola tekstowe lub zapisane z alteracją po stopniu (G7⁵⁻) są odczytywane, a rząd samych akordów nie jest już śpiewany jako tekst.

Wiersze praw autorskich, stemple, etykiety sekcji, określenia nastroju, wskazówki narracyjne i nagłówki stron nie trafiają już do pól tytułu i kompozytora. Japońskie informacje o autorach są odczytywane wraz z etykietą roli, a tytuł nigdy nie jest powielany.

Sylaby pozostają przy swoich nutach i w swoim takcie, pierwsza i ostatnia sylaba wersu są zachowywane, numery zwrotek i sticking perkusyjny nie są śpiewane, a tekst zapisany między dwiema pięcioliniami chóru trafia do właściwej.

Oznaczenie przycięte u góry strony, zapisane w środku zdania lub przyklejone do litery próbnej jest teraz odczytywane. Względne określenia, takie jak rit. lub accel., nie wyznaczają już samodzielnie tempa.

Flat na iPhone’a i iPada korzysta z projektu Liquid Glass Apple z iOS 26: półprzezroczyste paski i arkusze, większe promienie zaokrągleń rogów oraz nowe elementy sterujące systemu. Na iOS 18 nic się nie zmienia.

Proces tworzenia nowej partytury zyskał krok z podstawowymi ustawieniami (tempo, tonacja i metrum), dzięki czemu partytura od początku wygląda tak, jak chcesz, zamiast korzystać z ustawień domyślnych.

• Chorągiewki nie nachodzą już na siebie, gdy dwa głosy przypadają na tę samą część taktu.
• Pierwsza volta jest wyrównana do kreski taktowej.
• Okno strojenia ma właściwy kolor tła.
• W partyturach na flet prosty nazwy partii są renderowane poprawnie, a najniższe dźwięki można zaznaczać.

• Okno głośności znów jest dostępne w edytorze na iPadzie.
• Banery w bibliotece można zamknąć.
• Nie można już zmieniać prędkości odtwarzania w trakcie odtwarzania, ponieważ zniekształcało to dźwięk.
• Opcje partytury są stosowane podczas odtwarzania listy odtwarzania.

Równania metronomiczne i określenia tempa, takie jak „poco allegro”, pozostają teraz na swoim miejscu.

Oznaczenia kompozytora i autora tekstu po polsku i hiszpańsku, zawinięte do dwóch wierszy, podzielone między pola tekstowe lub zapisane krojem muzycznym, są teraz rozpoznawane.

Jeśli zamkniesz ekran przeglądu lub utracisz kartę, import nie będzie już czekał bez końca: po dobie będzie kontynuowany z wykrytym tytułem i instrumentami, a partytura trafi do Twojej biblioteki.

Na liście wyświetlały się Twoje imię i nazwisko oraz awatar zamiast właściciela partytury.

Nowy krok „Doprecyzuj ustawienia” podczas tworzenia partytury pozwala wybrać tempo, liczbę taktów, tonację i metrum, zanim partytura zostanie otwarta.

Teraz pasują także częściowe japońskie wyrazy, a wyniki nie zmieniają się już nieoczekiwanie podczas pisania.

Partytura, którą edytowano na jednym urządzeniu, jest dostępna po jednym stuknięciu na drugim — między aplikacją na Maca a aplikacją Flat na iPhonie i iPadzie.

Łączniki tekstu pod nutami są wyświetlane w notacji patyczkowej Kodálya, szyjki nut nie nachodzą już na systemy tabulaturowe, stykające się linie dodane są od siebie odsunięte, a narzędzie powtórzenia jednogłosowego jest wyłączone w pierwszym takcie.

W widokach tylko do odczytu kliknięcie główki nuty na innej pięciolinii zaznacza tę nutę zamiast najbliższej nuty na bieżącej pięciolinii. Wyszarzony zastępczy kasownik w pustym oznaczeniu tonacji oraz znaczniki podziału systemu i podziału strony, które mają sens tylko podczas edycji, nie są już wyświetlane.

Partytury udostępnione do podglądu zawsze wyświetlały partie transponujące w zapisie nutowym. Na górnym pasku podglądu znajduje się teraz ten sam przełącznik stroju koncertowego co w edytorze.

Powtórka dwutaktowa wyglądała poprawnie i była poprawnie odtwarzana podczas wprowadzania, ale przy następnym otwarciu partytury wracała w nieprawidłowej postaci.

Instrumenty skonfigurowane samodzielnie są dostępne podczas tworzenia partytury w aplikacjach na Maca i Windows, tak samo jak w wersji internetowej.

Wpisz synonim lub popularną nazwę alternatywną, a Quick Search znajdzie teraz odpowiednie narzędzie, dzięki czemu mniej wyszukiwań kończy się brakiem wyników. Tryb tekstu można też otworzyć z palety.

W głosie zawierającym pauzę kliknięcie nuty lub jej wprowadzenie mogło odtwarzać kolejny dźwięk albo nie odtwarzać niczego.

Na gitarze basowej i niektórych innych instrumentach strunowych szarpanych martwe nuty na najniższej strunie nie odtwarzały żadnego dźwięku. Teraz używają najbliższej próbki.

W niektórych partyturach z partią perkusyjną kilka nut nadal odzywało się co kilka sekund po wstrzymaniu lub kliknięciu w partyturę, nakładając się na normalne odtwarzanie.

Subskrybenci Power widzieli w aplikacjach mobilnych znak wodny na tych funkcjach, a jego stuknięcie nic nie robiło. Aplikacje rozpoznają teraz wszystkie funkcje zawarte w Twoim planie.

Próbki instrumentów są teraz zapisywane w trwałej pamięci podręcznej, co eliminuje problem cichego odtwarzania, z którym niektórzy użytkownicy spotykali się po aktualizacji aplikacji. Klawiatura ekranowa nie znika już i nie pojawia się ponownie podczas przechodzenia od jednego tekstu do kolejnego.

Importy MusicXML, MIDI i PDF przypisują teraz wersję wysokiej jakości każdego instrumentu, jeśli konto ma do niej dostęp, zamiast standardowych brzmień.

Niektóre programy do notacji eksportują indywidualne odchylenia stroju dla nut (o kilka centów wyżej lub niżej) bezpośrednio w wysokości dźwięku. Flat wcześniej odrzucał cały plik; teraz zaokrągla takie nuty do najbliższego zapisanego znaku chromatycznego i importuje partyturę.

Proces importu na Androidzie został przebudowany na tym samym silniku co aplikacja webowa: wybierz strony, które chcesz importować, sprawdź wykryty tytuł i instrumenty, a następnie pozwól skanowaniu dokończyć pracę, korzystając dalej z aplikacji. Opuscan na Androida otrzymuje ten sam kreator.

W niektórych partyturach fortepianowych drugi głos dziedziczył pięciolinię po poprzednim, przez co nuty prawej ręki były zapisywane na pięciolinii basowej.

Gęste systemy kontynuowane z poprzedniego wiersza nie gubią już nut, głos łączący systemy triolowe i zwykłe nie zamienia się już w połowie na ukośniki rytmiczne, a łuki i artykulacje umieszczone przy dwudźwięku pozostają na akordzie.

Rozpoznawanie tekstu obsługuje teraz języki: wietnamski, tajski, arabski, perski, urdu, hindi, marathi, nepalski, bengalski, tamilski, telugu i kannada, a także 24 kolejne języki zapisywane alfabetem łacińskim, takie jak czeski, węgierski, chorwacki i litewski. Zachowywane są też wyrazy z akcentami i znakami diakrytycznymi, zamiast odrzucania ich jako nieczytelnych, a osadzony w pliku PDF tekst hebrajski nie jest już pomijany.

Samo „Horn” jest teraz rozpoznawane jako waltornia zamiast rożka angielskiego, „Alto” i „Tenor” w partii bandowej jako saksofony, basy w brass bandzie jako tuba, a błędnie odczytany klucz perkusyjny w partii o określonej wysokości dźwięku jest korygowany. Linia wokalna wchodząca po fortepianowym wstępie jest rozpoznawana jako głos, a nie drugi fortepian. W chińskich partyturach etykiety 詞 i 曲 przypisują nazwy odpowiednio autorowi tekstu i kompozytorowi, a dwujęzyczne teksty zachowują wszystkie zwrotki. Zmiana instrumentu partii perkusyjnej na etapie sprawdzania zachowuje zestaw perkusyjny.

Gdy sfotografujesz otwartą książkę, import odczyta lewą i prawą stronę po kolei, zamiast jako jedną szeroką stronę.

Dodanie trzech lub większej liczby nut albo przednutek pod klamrą 8va mogło spowodować wyświetlanie ostatnich nut o oktawę za wysoko, mimo że odtwarzanie pozostawało poprawne.

Zmiana partii gitary na instrument bez tabulatury powodowała wcześniej ciche usunięcie bendów, slide’ów i innych oznaczeń występujących tylko w tabulaturze. Teraz przed zmianą pojawia się potwierdzenie z informacją o tym, co zostanie utracone.

Przeprojektowane menu przedtaktu zastępuje stare we wszystkich kontach. Na telefonach przycisk przedtaktu nie jest już wyszarzony, a gdy nie można wstawić przedtaktu, wyświetlany jest powód, tak jak na komputerze.

Opcja, która zapisuje przychodzące nuty MIDI w partyturze podczas odtwarzania, jest teraz akcją edytora, więc możesz przypisać jej klawisz w panelu skrótów (grupa Audio) zamiast sięgać do pola wyboru. Zobacz wejście MIDI.

Takty pod nawiasem „1.” lub „2.” były wcześniej odtwarzane przy każdym przebiegu, chyba że nawias znajdował się na samym końcu powtórki. Teraz są odtwarzane tylko przy przebiegu, do którego należą, niezależnie od tego, gdzie się znajdują, a to samo dotyczy skoków D.C. i D.S.

Nowa opcja w menu odtwarzania zmniejsza obciążenie komputera podczas odtwarzania — przydatne na starszych komputerach lub gdy w tle działa wiele innych programów.

Dźwięk metronomu jest teraz dołączony do aplikacji zamiast pobierany na żądanie, więc nie będzie już problemów z jego wczytaniem przy wolnym połączeniu lub bez dostępu do internetu.

Rozpoznawane są symbole akordów zapisane nazwami solmizacyjnymi, rozszerzenia ułożone piętrowo nad akordem ("sus4" pod "A7(6)") są ponownie do niego dołączane, a krzyżyki i bemole zapisane krojem nutowym w cyfrowym pliku PDF są odczytywane zamiast pomijane. Symbole akordów wykryte przez rozpoznawanie tekstu są importowane jako zapis akordowy, a nie odrzucane.

Numery stron i katalogowe nie przesuwają już numeracji taktów, wiersze „Words and Music by” oraz samo „by” nie trafiają już do pola kompozytora ani podtytułu, wyrównane do lewej nagłówki części są przypisywane do tytułu części, ujęte w ramkę numery prób pozostają zachowane, a tekst ekspresyjny nad lub pod pięciolinią jest importowany jako oznaczenie wykonawcze zamiast jako opis autorstwa.

Przywróciliśmy pierwsze zwrotki i sylaby drugiej zwrotki znajdujące się blisko sąsiedniego systemu, linia tekstu nie rozprasza się już między oba systemy wielkiej pięciolinii, a stopki z informacją o prawach autorskich, końcowe informacje o autorach, określenia tempa, didaskalia i przypadkowe glify czcionki muzycznej nie trafiają już do tekstu pieśni.

Nazwy partii drukowane na marginesie lub w nagłówku są teraz częściej przypisywane do właściwego instrumentu w partyturach organowych, chóralnych, perkusyjnych i dętych; uwzględniane są też skróty, liczba mnoga i liczebniki porządkowe ("1. i 2. rogi w F"), a także nazwy po japońsku i w innych językach. Oznaczenia dynamiki, oznaczenia metronomu i sylaby tekstu obok pięciolinii nie są już błędnie rozpoznawane jako nazwa partii. Instrumenty transponujące są eksportowane wraz ze swoją transpozycją, dzięki czemu brzmią w stroju koncertowym.

Przedtakt jest przenoszony do wszystkich głosów zamiast być tworzony z pojedynczego skróconego taktu, drukowane liczby pauz wielotaktowych są odczytywane jako takie, takty przepełnione o jedną wartość rytmiczną są korygowane na podstawie kolejnego najlepszego dopasowania modelu, a nuty bez określonej wartości rytmicznej dziedziczą bieżącą zamiast znikać. Nieparzyste łuki wartościowe i tremola ani główki nut, których edytor nie mógł wczytać, nie powodują już niepowodzenia całego importu.

Aplikacje Flat na iOS i Androida mogą otwierać historię partytury: przeglądać wcześniejsze wersje, sprawdzać, kto co zmienił, oraz przywracać wybraną wersję albo kopiować ją jako nową partyturę.

Podłącz klawiaturę MIDI do telefonu lub tabletu z Androidem przez USB lub Bluetooth LE i wprowadzaj nuty bezpośrednio do partytury. Po wybudzeniu klawiatury połączenie zostanie automatycznie nawiązane ponownie.

Wybierz układ klawiatury w zestawieniu skrótów, a edytor przypisze skróty do klawiszy, na których faktycznie się znajdują, dzięki czemu układy AZERTY, QWERTZ i inne nie kolidują już z ustawieniami domyślnymi.